نفس شومم بدنیا بهر آن است                که تن از بهر موران پرورانست

ندونستم که شرط بندگی چیست            هرزه بورم بمیدان جهانست

شب تاریک و سنگستان و مو مست                 قدح از دست مو افتاد و نشکست

نگهدارنده‌اش نیکو نگهداشت                           وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

اگر دل دلبر و دلبر کدام است               وگر دلبر دل و دلرا چه نام است

دل و دلبر بهم آمیته وینم                    ندونم دل که و دلبر کدام است

نپرسی حال یار دلفکارت                       که هجران چون کند با روزگارت

ته که روز و شوان در یاد مویی                هزارت عاشق با مو چه کارت

محبت آتشی در جانم افروخت              که تا دامان محشر بایدم سوخت

عجب پیراهنی بهرم بریدی                   که خیاط اجل میبایدش دوخت